Logboek

Logboek

Onze avonturen

Op elk artikel kunnen jullie reageren door onder het artikel op "reacties" te klikken...

Op naar de Algarve

PortugalPosted by Nico Sun, September 23, 2012 17:54:42

We zijn nog altijd alive and kicking (en nog altijd samen…). Bovendien zijn we intussen, hou je vast … in Portimao – Algarve – Portugal! Bij vertrek uit Blankenberge waren we van plan ergens in Noord-Spanje te overwinteren, maar alles gaat zó vlot zodat we rustig van terras naar terras zeilen. En toen we deze morgen rond 10u wakker werden, beseften we plots dat Gibraltar en dus de ingang van de Middellandse zee als het ware om de hoek ligt…

Maar ons vorig verhaaltje eindigde ergens op weg naar Camarinas. Laat me toe dus terug te gaan in tijd naar 23 augustus toen we op weg waren van Camarinas naar Baiona en er liefst 3x dolfijnen rond de boot speelden. Alhoewel onze nieuwe kleinzoon de exit uit Sara nog niet had gevonden hebben we hier de knoop doorgehakt en onze vliegtuigtickets besteld om op 3 september vanuit Porto één weekje terug te keren naar Belgie. Nadien bleek dit een goede beslissing want Sil werd geboren op 31 augustus. We legden onszelf dus een deadline op om ergens in een haven dichtbij Porto (en de luchthaven) te liggen. Onze keuze viel op Viana do Costelo waar we op 25 augustus een ideale plaats toegewezen kregen door een toffe havenmeester. Hier zou ons huis 18 dagen blijven dobberen, terwijl wij de tijd vulden met het doorkruisen van dit mooi stadje, een beklimming naar de boven Viana gelegen basiliek, een lange maar prachtige fietstocht maakten langs de rivier, een weekje op vakantie vertrokken naar Belgenland, en we per trein spoorden naar Porto voor een daguitstap. Zeker de moeite om enkele dagen rond te kuieren (zie foto’s) !

Zo werd het 12 september en zeilden we onder een rommelige zee naar Leixoes, een haventje aan de ingang van de Rio Douro. ’s Avonds bracht een metro ons nogmaals naar het centrum van Porto doch ons geplande diner viel serieus tegen (het kan niet altijd feest zijn nietwaar ?). Geen nood want daags nadien was het mijn verjaardag! Wat moeilijk begon (ons navigatieprogramma weigerde op te starten, op zee kregen wij af te rekenen met een hoge (3-4m) deining, en als toetje noteerden wij eventjes 43,6 knopen wind op de windmeter (maw 9 BF!) toen we Cabo Mondego rondden in de aanloop naar Figueira da Foz. Maar … alles werd bij aankomst overtroffen door de verwelkoming van mijn dochter Kim en haar vriend Miek ! Zij waren er even tussenuit geknepen om Portugal per huurauto te verkennen en mijn vrouwtje en die twee sloebers hadden zonder mijn medeweten afgesproken ! Als dit geen verrassing was…

Nà een uitgebreide apéro trakteerden wij op een etentje bij de lokale chinees. Lekker maar ik was steeds van mening dat Chinezen véél geduld hadden. Ik zal dit moeten herzien hoor want alles werd in een recordtempo ons voorgeschoteld en terug van voor onze neus en soms nog volle mond weggehaald. Ook vriendelijkheid was niet aan hen besteed. Hierdoor stonden we reeds rond 22u30 terug op straat. Maar geen nood : onze kuip is nog steeds de beste terras om hun meegebrachte likeur en uiteraard onze huisdrank aan te slaan. De gastenkamer werd leeggemaakt en de dag werd zoemend afgesloten. Dank voor deze mooie verrassing !

Nà hun vertrek voeren wij op een windstille zee naar Nazaré, om daar in de potdichte mist binnen te lopen. De 80-jarige havenmeester, bekeek ons met één oog (zijn andere oog kreeg hij al 10 jaar niet meer open), en leunend op zijn kruk als Greg House, dirigeerde hij ons naar de enig mogelijke aanlegplaats voor ons schip. Wat kon die man vertellen, en op het einde van ons gesprek zei ik hem “Sorry to say, but you are a dying race” (figuurlijk maar jammer genoeg ook letterlijk).

Een Duits koppel Ralph en Inge twijfelden de volgende dag om uit varen wegens de dichte mist (een andere Belg zat hier al 5 dagen vast wegens de mist). Zij besloten om nog een dag te blijven terwijl wij rond 10u30 de zee opgingen naar Oeiras vlakbij Lisboa aan de monding van de Taag. Behalve het gebrek aan wind, werd het een prachtige mistloze dag. Het bereiken van Lissabon beschouwden we als een mijlpaal op onze reis zodat we ons ’s avonds eens lieten gaan in een lounge-bar-achtig restaurant vlakbij de haven. Het was lang geleden dat we zo lekker hadden gegeten. Daags nadien zagen we het niet echt zitten om met een tegenstroom van 3 knopen de Taag op te varen om in Lissabon toch maar ergens in een industrieel ogend dok te liggen dus treinden we naar deze mooie stad. We hadden immers afgesproken met Grietje, Hilde, Marleen en Mireille, vriendinnen op citytrip. Wij doorkruisten eerst het heuvelachtige centrum per fiets om nadien een plaatselijk eenvoudig restaurantje met z’n zessen binnen te vallen. Lekker, ook het gezelschap …

Op woensdag toerden wij met de bus naar één van de hoogtepunten tot nu toe : het Palácio National da Pena en haar park in Sintra. Zeker een must-see (dus zie fotokes) !!!!!

In het havenkantoor van Oeiras hangt vanaf 17 september onze eerste plechtig overhandigde Vnz wimpel. Van ons bestuur hadden we immers bij vertrek een aantal wimpels, vlaggen, stickers en zo meegekregen om, op onze route rond de wereld, achter te laten op plaatsen die zich onderscheiden van alle anderen. Wel, deze haven verdiende een prijs en zo wisselden wij clubwimpels uit. Het Vnz logo prijkt nu boven de receptiehall !

Het volgende te varen stuk bedroeg zo’n 120 mijlen dus besloten we om de nacht door te trekken : we vertrokken om 10u in de voormiddag voor een zeer rustige nacht : zowel wind als golven bleken te slapen, dus gleden we een heel stuk van de nacht zij aan zij met de driemaster Sagres richting Algarve. Tijdens deze 24 uren durende overtocht slaagden we er toch in zo’n 10 uren meer dan 7 knopen te zeilen. Heerlijk …

Moe maar zeer tevreden meerden wij om 10u de volgende dag aan in Portimao – Algarve.

Zoals je vroeger in dit logboek kon lezen (ergens eind juni) had onze Snow Goose in Frankrijk een nogal onzacht contact gehad met een rots. De schade herstellen zou hier gebeuren. Hiervoor stuurden wij ons schip rond 14u30 diezelfde dag richting travellift aan de andere zijde van de Rio Arade en liggen we nu voor minstens een week op een goed uitgeruste werf. De schade blijkt onderaan de kiel mee te vallen maar vooraan de boeg moet er epoxy aan te pas komen. Een dag later is alles reeds afgeschuurd en nu is het wachten op uitdroging.

Als alles mee zit liggen we terug in het sop in het laatste weekend van september. In dagtochtjes wacht ons dan het laatste stukje Atlantische Oceaan naar de ingang van de Med, waar wij rond Malaga hopen deze barre winter te overleven. Maar da’s voor later …

  • Comments(3)//logboek.snow-goose.be/#post43