Logboek

Logboek

Onze avonturen

Op elk artikel kunnen jullie reageren door onder het artikel op "reacties" te klikken...

Op naar Gibraltar

SiciliëPosted by Nico Tue, May 24, 2016 12:14:07

17 mei 2016 7u : we gooien los. De steigers van Licata verwijderen zich langzaam van ons bootje. Een houvast waar we 6,5 maanden “gewoond” hebben. Oude bekenden hebben teruggezien, nieuwe vrienden gemaakt, waar we aangeschoven hebben aan tal van bbq’s, taarten gebakken, internationale spelletjes gespeeld hebben, verjaardagen gevierd en een Engelse vrijgezellenavond meegemaakt hebben, om nog maar te zwijgen van de ontelbare apero’s en etentjes op onze Snow Goose of op één of andere aangespoelde boot. Kortom “geleefd”.

Zes en een halve maand onderbroken door twee bezoekjes in België : eentje rond Kerst- en Nieuwjaar, en later een emotioneel verblijf van een maand met een geboorte, een huwelijk en een jammerlijk overlijden.

Eens terug in Sicilië werd de Snow Goose een weekje op het droge gezet voor onderhoud (wat gebudgetteerde zeilers als wij uiteraard zelf doen). En dan … begon het wachten. Wachten op de juiste wind die ons op weg naar Gibraltar, en de uitgang van de Middellandse Zee, van Sicilië naar Sardinië zou brengen. Dus lagen we met andere boaters te wachten tot Aeolus Oostelijke wind wou blazen. Maar… hij weigerde. Dagen aan een stuk blies het snoeihard uit het Westen. Dagen werden één week, werden twee weken, en uiteindelijk zagen we een piepklein weervenstertje welke ons tot aan de NW punt van Sicilië zou brengen. Dit was de dag dat we samen met de Belgisch-Hollandse catamaran Vasco da Gama het ruime sop kozen.

Enkele dagen later : we liggen in de baai van Favignana, een prachtig eilandje aan de hoek van Sicilië… te wachten (pfff). Maar geen nood : het vakantiegevoel is terug.

Tot in Sardinië!





  • Comments(3)//logboek.snow-goose.be/#post108

Daar gaan we weer....

SiciliëPosted by Sonja Fri, May 02, 2014 16:11:26

Woensdag 30 april 2014-10u: de zenuwen staan een beetje gespannen want....we zijn er volledig klaar voor! We verlaten Licata en gaan nieuwe horizonten tegemoet!




  • Comments(4)//logboek.snow-goose.be/#post78

Je wordt ouder papa

SiciliëPosted by Nico Mon, April 14, 2014 17:20:10

“Je wordt ouder papa”, een lied ooit geschreven door Peter Koelewijn, wordt dagelijks tastbaarder en duidelijk werkelijkheid.

Mijn grijze cellen nemen recht evenredig af met de geboorte van nieuwe grijze haren. Vreemde schubben of misschien zijn huidschilfertjes een beter woord, ontwaken samen met mij en moet ik te lijf gaan met allerlei zalven en smeersels, precies alsof ik terug zestien ben en acne heb…

Het genezen van onbenullige wondjes lijkt een eeuwigheid te duren, om dan nog maar te zwijgen van mijn abominabele fysieke gesteldheid die zo ver gezakt is dat mijn duur betaalde en met alle goede bedoelingen aangeschafte loopschoenen, voortaan hun plaats gevonden hebben in de kast gemerkt met “wegwerpartikelen”.

Ook bemerk ik, en nog meer dan ikzelf, mijn eerste matroos, dat die interne harde schijf van mij niet meer zo vlot marcheert als vroeger (ik heb zo’n vermoeden dat wat niet dagelijks meer getraind wordt, gewoon afsterft…).

Geen nood, ik ga het hier niet hebben over mijn aftakeling maar wel over twee doordeweekse dagen hier op Sicilië. Het verhaal begint zo: “Daar stond in Veldegem een muur, die daar al véél te lang stond, dus voorhamer ertegen en afbreken dat ding”. Twee dagen later nam de muur wraak: schouderpijn, ribpijn, zijpijn, en om het compleet te maken blijkbaar ongeneeslijk want vijf weken en vier dozen met gele en blauwe pillen (!) later, nog steeds geen beterschap. Dan maar foto’s van dat fout boeltje laten nemen zeker? Dus op naar het kantoortje van de havenmeester, waar ik twee keuzes kreeg : ofwel gratis proberen aan die foto’s en diagnose te geraken via de spoedartsen van het openbaar ziekenhuis hier (dag één), ofwel naar de dokter en dan met voorschrift naar een gespecialiseerde privékliniek ook hier in Licata (jawel, je voelt het al: dag twee). Gratis klonk verleidelijk en gezien wij op een budget leven …

Na mijn mankementen in het Engels te hebben uitgelegd aan de secretaresse van het havenkantoortje werden die vertaald in het Italiaans aan een marinero of hulpje die, ondanks tegensputteren van mij om zelf met mijn fiets naar ginder te rijden, mij rond tien uur ’s morgens per bestelwagen naar de spoedafdeling bracht.

Mijn chauffeur gedroeg zich precies als mijn persoonlijke lijfwacht en toen er “avanti” klonk en hij samen met mij een Oostblokachtig kantoor betrad, hoorde ik hem in geuren en kleuren mijn gebreken uitleggen. Alleen… hij vertelde dit alles tegen een soort mannelijk honderdjarige receptionist, wiens enige taak er uit bestond mijn persoonsgegevens vinger per vinger in te brengen in een computer van de jaren tachtig (jawel, met zo’n groen scherm). Mijn bodyguard droop hierna met een smile van hier tot ginder terug af naar zijn porto (neen, niet het drankje maar de haven).

Plots zwaaide een zware brandkastdeur open en mocht ik binnentreden in het walhalla der zieken. Een hall vol zittende, liggende, hangende, kreunende patiënten. Een reuk van ammoniak vermengd met aceton verdoezelde nog net precies een lijkengeur. Twee verplegers in groene schorten, twee dokters in witte jassen, de lokaalmuren tot halve hoogte bezet met glazuurwitte tegels en er boven eierschaalkleurige afbladderende verf, een grijze linoleum vloer, metaalkleurige rolwagentjes met precies foltermateriaal mooi gerangschikt naast elkaar, één witte tafel met gespen langs weerszijden… Als dat maar goed komt. Dan zou je toch verwachten dat iemand toch noties van Engels, Frans, Duits, Nederlands of Zuid-Afrikaans heeft? Noppes, Italiaans en daarmee basta. En ik maar met gebaren naar mijn borst en ribben, proberen uit te leggen wat er met mij aan de hand was. Net toen ik dacht dat zij het begrepen hadden, werden elektroden met zuignappen op mijn lichaam gekleefd. Een electro-cardiogram werd genomen! Voor ik het goed en wel besefte werd een naald in mijn arm gestoken en vloeide mijn bloed in drie glazen buisjes!

De naald in mijn arm werd met tape vastgekleefd en zo mocht ik door de catacomben een verpleegster volgen naar de derde verdieping voor het nemen van een foto. Italiaanse scènes daarboven toen bleek dat ze met een overdosis aan patiënten zaten en ik er absoluut niet meer bij kon. “Nessun problema” en dus terug naar af, om luttele minuten later eens de eerste verdieping te proberen. Een uur en tien patiënten later was het eindelijk mijnen toer. Een radioloog ging me voor maar kreeg van zijn collega bij de eerste kamer met hyper moderne toestellen een “occupato” (bezet) te horen. Een tussendeurtje leidde dan naar een piepklein duister kamertje waar zo’n grijze mastodont van een vooroorlogs rontgenmachine stond weg te roesten. Enorme platen alsof er een olifant zou gefotografeerd worden, werden in de machine geschoven. Een aantal klikken en wat gezoem later was alles achter de rug.

Achter zo’n ouderwets verplaatsbaar groen scherm was net plaats genoeg voor één stoel en werd ik verzocht om “dieci minuti” oftewel tien minuutjes te wachten voor het resultaat. Vijf keer “dieci minuti” later zat ik daar nog steeds! Toen ik voorzichtig de gang betrad leek het of het ziekenhuis leeg was gelopen en ze mij gewoon vergeten hadden! Een enkeling schrok zich een bult toen hij me zag en toonde me uiteindelijk de weg uit dit doolhof. Eens terug in de spoed was ook de enige achtergebleven arts verwonderd mij daar nog rond te zien lopen. “Hart is all OK” zei hij. Ze hadden dus allerlei testen op mij gedaan omdat ze dachten dat ik een hartinfarct had gehad! Vandaar dat ik al 3 uren rondliep met zo’n infuus in mijn arm! Ze lieten me uiteindelijk gaan, nadat ik hen er wel opmerkzaam op had gemaakt dat die naald wel nog eerst uit mijn arm moest… Enfin, uiteindelijk resultaat : ik kreeg een antibiotica voorgeschreven voor mijn luchtwegen (?!) en een aerosol kuur (zo’n inhaleertoestanden ?!). Pfff, om vier uur in de namiddag strompelde ik terug aan boord, zonder medicamenten maar wel met nog een volle geldbeugel!

Erg veel vertrouwen had ik dus niet in hun diagnose dus op naar dag twee : de betalende weg!

Van dezelfde havenmeester van daags voordien kreeg ik het adres van de enige apothekeres in het centrum van Licata die blijkbaar Engels kon praten. Vol goede moed met mijn tweewieler op naar de “Farmacia” en inderdaad daar vond ik een zeer vriendelijke Dr. Teresa waar ik mijn hart bij kon luchten. Terstond belde zij een dokter op die volgens haar ook Engels begreep, en die bovendien zo vriendelijk was mij onmiddellijk te onderzoeken. Mijn reisroute bleek nogal ingewikkeld te zijn en toen moeder Teresa mij probeerde inzicht te verschaffen in de doolhof van Licata, stond plots een man naast me die me in het Engels met een Amerikaans accent aansprak. Hij was een wachtende 75-jarige Siciliaanse klant die veertig jaar in New York had gewerkt. Hij en z’n twee leeftijdsgenoten boden mij spontaan een lift naar de dokter aan … al wandelend. Geen probleem voor mij als ik maar tot bij die dokter raak. Zo luisterde ik een klein half uurtje lang naar Amerikaanse verhalen over 9-11, Bush, fire brigades en maffiapraktijken. Op adres aangekomen bedankte ik mijn American hero en nam plaats in de wachtzaal waar zo’n zestal zieke Sicilianen vreemd opkeken. Vijf minuten later komt daar een man binnengewandeld die naast me komt zitten en begint te praten in … het Frans. Hij blijkt een handelsvertegenwoordiger te zijn in medicamenten. Uiteindelijk leg ik hem zo’n beetje mijn probleem uit. Zijn antwoord : “Geen probleem, ik ga met U naar binnen bij de dokter en zal alles vertalen van Frans naar Italiaans”. Ik kon een lach niet onderdrukken toen we tien minuten later met drie in het kabinet zaten. Blijkbaar had ik een goede tolk want nog eens tien minuutjes later stond ik terug op straat richting de “Farmacia” van Dr. Teresa. Neen, niet voor pillen maar om mij de weg te wijzen naar de privékliniek waar men een echo van mijn “weke delen” J zou nemen (lees : spieren).

Mijn tolk schitterde van voldoening en de dokter antwoordde op mijn vraag wat ik hem moest betalen met “A Souvenir de Licata”! In de Farmacia wisten ze reeds van mijn komst want de dokter had moeder Teresa telefonisch verwittigd van mijn komst.

De privékliniek bleek een klein huisje te zijn in een nog kleiner steegje met slechts twee kamers: een wachtkamer met secretaresse en een donkere fotokamer met een fotograaf/dokter. Terug een aantal wachtende Sicilianen voor me maar deze keer geen New Yorker noch een Franse tolk. Wou die secretaresse toch wel een babbeltje doen met mij zeker. Een ogenblik later was iedereen in de wachtzaal zo begaan met mijn gezondheid of was het met mijn belachelijk slecht Italiaans, dat de secretaresse mij een kadootje aanbood : twee citroenen uit haar eigen tuin! Een mens zou voor minder tranen in de ogen krijgen…

Eens binnen bij de “fotograaf” gaf een echografie bevestiging van wat ik reeds vermoedde : ik was niet zwanger!

Na verder onderzoek werd mij uiteindelijk een uiterst duidelijk (??!) en uitvoerig (??!) rapport over de oorzaak van mijn lijden afgeleverd, alsook een voorschrift voor het nemen van twee soorten pillen.

Ook hier had ik natuurlijk stiekem gehoopt er goedkoop (lees gratis) vanaf te geraken. “No” dus, 50 euro moeten dokken om te horen dat er geen kindje op komst is. Dan maar een bewijsje van betaling gevraagd om terugbetaling te krijgen van mijn ziektekosten in België. Opnieuw een “no” want ik moet een Codice Fiscale (?) hebben vooraleer die brave mens dat kon opmaken. Wie levert zo’n fiskaal nummer dan wel af ? Juist ja, moeder Teresa in de Farmacia natuurlijk. Dus vlug nog even een sprintje heen en terug getrokken om uiteindelijk na zo’n vier uren moe, maar uiteraard voldaan terug ons dek onder mijn voeten te voelen.

Blij dat ik na twee dagen dolen uiteindelijk de oplossing voor mijn gesukkel had gevonden, stoof ik ons schip binnen, gooide de medicamenten op tafel, opende ze en keek ze ontsteld aan : gele en blauwe pillen! Waar had ik die nog gezien ….?

Ik zal er moeten mee leven denk ik. Neen, niet met de pijn in de schouder en de ribben want die zal na verloop van tijd wel verdwijnen, hoop ik althans. Neen, met de ongelofelijk hulpvaardige Sicilianen die precies hun gebrek aan talenkennis compenseren met een ongeziene vriendelijkheid. Ik zou U nog verhalen kunnen vertellen over een poging tot oplossen van een computerprobleem waarbij vier telefoontjes en drie bezoeken later (aan een computerzaak, een doe-het-zelf winkel en een tv-shop), twee electronica specialisten een uur bij ons aan boord waren en geen cent aangerekend hebben; of van die keer dat onze gasfles leeg was en ik ontvoerd werd naar louche ateliers en hangars in the middle of nowhere om nadien te horen dat de gasfabriek bijna ontploft was; of ….

Neen, ik moet hier ophouden. De maffia leest misschien mee ….



  • Comments(10)//logboek.snow-goose.be/#post77