Logboek

Logboek

Onze avonturen

Op elk artikel kunnen jullie reageren door onder het artikel op "reacties" te klikken...

Ik ging eens naar de ... kapper

TurkijePosted by Nico Mon, October 27, 2014 12:28:22

Turkije. Land van de moskeeën, luid kwelende muezzins, kleurrijke bazaars, dolmussen, durums, maar ook land van de ontelbare kappers, berbers genoemd. Nà maandenlang rond te dobberen tussen de Griekse eilanden, waarvan ik later wel één en ander zal neerpennen, leek het tijd om deze tot toeristische attractie verheven barbiers een bezoekje te brengen. Niet dat het mijn idee was natuurlijk (ik heb immers mijn privé kapster mee aan boord), maar onder lichtelijke dwang van op bezoek zijnde vrienden (Sabine en Ludo) die natuurlijk samen zweerden met mijn bedgenote, kon ik in Marmaris niet weerstaan aan een uiterst vriendelijke kerel en twee paar uiterst verleidelijke vrouwelijke, maar ook naar spektakel verlangende ogen.

Vijftien Turkse lira zou het mij kosten. Zo’n vijf euro is op vandaag inderdaad een “batje” zoals wij, West Vlamingen, dit noemen. Ik was enige klant en had drie kappers, waarvan blijkbaar één in opleiding was (zouden leercontracten daar ook bestaan?), tot mijn beschikking. Luxe!

Het begon allemaal, zoals zoveel uitspattingen, héél onschuldig, alhoewel… Ik moest me uitkleden! Akkoord, niet helemaal natuurlijk, hiervoor was ik aan het verkeerde adres, maar gewoon mijn t-shirt uitdoen. Daar zit je dan in je blote torso naar jezelf te kijken… Om het toch een beetje deftig te houden kreeg ik gelukkig een echt valse Burberry schort voorgebonden.

De meter liep, het werk kon beginnen. Beetje knippen hier, beetje knippen daar, vooraan, in de nek achteraan, opzij rond beide oren, tot onze vriend doorhad dat er bovenaan niet veel te knippen viel omdat er simpelweg niets meer groeit…

Dus over naar plan B zag ik hem denken. ‘You could need a good shave’ hoorde ik hem eerder bevestigen dan vragen. Twee letters later (‘OK’) en zeker vijf minuten lang, was hij als een stukadoor die aan het pleisteren slaat, mijn zo spaarzaam gebruinde façade aan het inkwasten met massa’s witte scheerzeep. Ordinaire scheermesjes zijn hier taboe, dus toverde hij plots zo’n open scheermes (shavette) uit zijn borstzak te voorschijn en zwengelde het moordwapen uiterst behendig maar ook uiterst dichtbij mijn angstige ogen en neus. ‘Oef, hij had het nog gedaan’ gutste bij z’n eerste schaafbeurt als een geruststellende gedachte door mijn gemartelde hersenen. Snel, maar toch minutieus, voelde ik het lemmet van boven naar beneden over mijn teer velletje glijden. Eén kilogram schuim en vijf gram stoppels later, begon hij opnieuw aan zijn plaasterwerk, precies om de fijne scheurtjes en gaatjes in mijn smoel nog op te vullen. En even vlug en nauwkeurig kwam ook deze tweede beurt aan zijn einde.

Klaar is Kees dacht ik nog, maar toen kwam Marie, neen, Sonja en Sabine binnen. De show moest nog beginnen! Knippen en scheren overleefd. Ik wist echt niet wat die gast nog van plan was met mij. Ergens achter mij viel het woordje ‘ontharen’. Oksels ? Mijn drie borstharen? Lager??? Nog lager ? Mijn ex-voetbalkuiten ? Njet. De haren in mijn welriekend neusorgaan! Ik haat het: met zo’n elektrisch vibrerend ding in mijn neus gaan, kriebelen dat dat doet en dan met elke snok één haartje uittrekken. Neen, niets voor mij. Alsof onze vriend mijn vrees kon lezen, begon hij met een uiterst zachte borstel een groen, nogal heet brouwsel op, rond en in mijn neus te smeren. Onnozel en een uiterst lachwekkend zicht natuurlijk.

De intussen dichter geschoven dames zag en hoorde ik huilen van het lachen. Fototoestellen zag ik flitsen. Voorbijgangers hielden halt om deze vreemde man met groene neus te aanschouwen.

Gelach langs alle kanten ging plots over naar luid geschater langs nog meer kanten, want terwijl ik daar op voltrekking van het vonnis zat te wachten, voelde ik plots een steekvlam vlak bij mijn oor! Mijn vriend, die ik nu meer mijn vijand noemde, kon blijkbaar niet genoeg krijgen van mij, en vond er niet beter op dan de haartjes in mijn oren weg te schroeien met een brandende fakkel! Ik wist zelfs niet dat daar haren groeiden! Als een vuurspuwer danste hij rond me en probeerde de schroeiplekken te minimaliseren…

Toen ik terug afgekoeld was en de omstanders terug konden ademen in plaats van lachen, keek de vijand mij recht in de ogen, sprak als afleiding zijn Turkse, onverstaanbare toverspreuk, en trok met een krachtige ruk de groene smurrie van mijn neus. Het voelde alsof alles weg was, inclusief mijn neus, maar een blik in de spiegel concludeerde anders: ze stond er nog. Nu wel vrij van haren, zwarte punten, mee-eters en nog van die toestanden in en rond mijn neus, maar ik kon me niet van de indruk ontdoen dat daar binnenin meer foetsie was dan dat de bedoeling was.

Opgelet ! De volgende foto is niet bedoeld voor gevoelige kijkers !

Enfin, na dit neuswaxen en fakirgedoe met mijn oren was ik al halfweg gekomen met mij terug aan te kleden, toen mijn radicale moslimbroeder de dames overtuigend maar volledig overbodig kon wijsmaken dat de huid van mijn glad gepolijste neus te fel contrasteerde met de rest van mijn Vlaamse smikkel, zodat een volledige gezichtsbehandeling ECHT nodig was! Wat kon ik doen ? Juist, niets dus en gewoon toegeven aan de Almachtige.

Groen was blijkbaar zijn lievelingskleur want nu smeerde hij uit een ander potje een soort slecht riekende spinaziekleurige smurrie over alles wat nog restte van mijn oude ik. Dat goedje rook eerder naar formaline, het brouwsel dat ze gebruiken om de doden mee te balsemen… Blijkbaar noemen wij dit beschaafder een maskertje leggen of peeling (mijn kl..). Onbetaalbaar hilarisch natuurlijk : nu zat ik daar nog steeds halfnaakt, aanschouwd door langs slenterende toeristen als één of andere etalagepop, met een smikkel net als een stik jaloerse Hulk, wachtend tot mijn ‘maskertje’ droog was.

Een kwartiertje later, die opgevuld werd met het, geloof het of niet, trekken van mijn wenkbrauwen, waarbij het leek alsof onze Turkse artiest die haartjes met zijn tanden uittrok in plaats van met een soort operatie-naaigaren, pelde hij alles er met een beetje geluk mooi terug af. Om de vuile randjes en resten weg te werken, mocht ik dan voorovergebogen met mijn hoofd over een wastafel hangen, waarbij mijn gezicht gewassen werd. Onze kameraad kon mij natuurlijk onmogelijk laten gaan zonder ook mijn overgebleven haar te wassen, en na twee shampoobeurten, een föhnbeurt, en veel geklets op mijn bolle wangetjes met zéér irriterende en dan zalvende aftershave, was het eindelijk zover.

‘Haja ilal-salah’ klonk als een zegen door de luidsprekers van de minaret. Tijd om te gaan dus. T-shirt terug aan, en oeps… nog betalen natuurlijk. Juist, daar stond ik dan met mijn belachelijke vijftien turkse liras. Heel de één uur durende show, kostte mij, na afdingen natuurlijk, uiteindelijk zo’n 17 euro, inclusief de Turkse thee tussendoor. Conclusie. Het zijn commerçanten die Turken, maar wel vriendelijke…

Volgende keer zal het mijn beurt zijn om te lachen en foto’s te nemen van mijn teerbeminde want.. we gaan buikdanseressen gaan kijken, en dát zullen jullie met veel meer plezier bekijken !



  • Comments(3)//logboek.snow-goose.be/#post89

't Is weer voorbij ...

TurkijePosted by Nico Wed, October 08, 2014 22:33:08
't Is weer voorbij die mooie zomer, want we hebben vandaag 8 oktober onze winterhaven bereikt ! In Finike (Turkije) zal Snow Goose 6 maanden lang hopelijk zonder al te veel tegenstribbelen alle schuur-, timmer-, verf- en andere werkjes ondergaan. Wijzelf keren voor ruime tijd terug naar ons vlakke landje. Eindelijk terug naar dat koude, natte, mistige en grijze België. Joepie !

  • Comments(3)//logboek.snow-goose.be/#post88

Oostwaarts

TurkijePosted by Sonja Fri, September 26, 2014 17:28:27

Bij deze een update van de afgelopen weken en maanden.

Na ons oponthoud op het Griekse eiland Syros (zie: De Cycladen met zijn Meltemi)) zijn we zigzag van links naar rechts en van noord naar zuid door de Cycladen gezeild. Ze zijn allemaal verbonden met elkaar en met het vasteland (vooral Athene en Rhodos) via grote ferryboten en kleinere maar vluggere vleugelboten. Het ene eilandje al mooier dan het andere maar allemaal zo…rustig. De Grieken kennen hier het systeem en meestal zijn het dus Griekse toeristen die men hier aantreft maar nooit in grote getallen. ( Op Folegandros, 1 vd eilandjes en supermooi, heeft Justin Henin een huis, hebben we hier ontdekt) De Grieken vliegen naar de grotere eilanden en nemen daar de ferry naar de kleine eilandjes. Echt jammer dat de Belgen dit systeem nog niet ontdekt hebben, want het is o zo de moeite waard! Misschien schrikt voor velen ook de lange reisweg af en wordt het te moeilijk met de aansluitingen met de ferry enz. Je moet er echt wel iets voor over hebben om er te raken. Maar ook de hotelletjes zijn steeds weer superrustig en supermooi! Maar op die manier blijft de massa natuurlijk weg, en dat maakt het natuurlijk ook extra leuk!

Op de Cycladen hebben we dus vooral goed gezeild en tussendoor geschuild voor de Meltemi. De eilandjes zijn heel droog en dor en hebben meestal 1 dorpje op het hoogste punt van het eiland, dat iedere keer de “Chora” genoemd wordt. Deze hebben we dan ook heel regelmatig bezocht, soms in de snikhete zon, soms ’s avonds, met bus of taxi. En iedere x werden we terug heel positief verrast. Heel mooie, verzorgde, witte met bleekblauwe raampjes en deurtjes huisjes. En heel veel kleurrijke bloemen aan de geveltjes.

En terug met heel vriendelijke mensen. Op Kithnos werden we uitgenodigd op de boot van een Atheens echtpaar dat er voor een paar dagen was.

En ook daar werden we in de Chora door een man binnen in zijn huis gevraagd, om kennis te maken met zijn Amerikaanse vrouw. Heel leuk allemaal. Dat zijn van die momenten dat je beseft dat het leven gewoon en simpel kan zijn. En dat dit zo’n goed gevoel geeft: terug naar de basics, niet veel nodig en lieve, ontspannen mensen rond je. Gewoon gelukkig zijn…..

Waar waren we?

O ja, na alle kleine en grotere eilandjes zijn we afgezakt naar Santorini. Heel bekend, goed bereikbaar en dus heel toeristisch. Een must-have-done maar niet echt aan ons besteed. Dus zijn we er maar 1 nacht gebleven en zijn we daags nadien richting zuiden vertrokken, recht naar Kreta. Waarbij we dus ook de Cycladen verlieten. We hadden nood aan minder wind, minder zoeken naar een schuilplaats en rust. De Cycladen waren naar ons gevoel heel intens en vermoeiend geweest. We zijn dan ook recht naar een haven gezeild, Rethymnon, en bleven er een week.

Kreta kenden we alleen van naam en Rethymnon bleek dus het Blankenberge van Kreta. Gelukkig lagen we terug net ver genoeg van de drukte, zodat we ons konden terugtrekken als we dat wilden. We waren daar een weekje toerist tussen alle andere toeristen en vonden dit heel leuk. Overdag strand, ’s avonds uit eten, ijsjes likken, café frappé drinken,…. tot rust komen!

Tijdens ons “vakantieweekje” hebben we de highlights op het eiland bezocht met o a scooters. Hoe de wandeling door de Samariakloof afgelopen is hebben jullie ondertussen al kunnen zien op voorgaand filmpje! Ondertussen blijkt nu ook dat, na verwijdering van de nagellak, onder mijn 2 grote teen nagels bloed zit en van 3 andere tenen is de nagel gewoonweg helemaal uitgevallen! Voor mij geen kloofwandelingen meer!Enfin, we hebben het overleefd en ik houd het nu meer op zeilen en zwemmen.

Tussendoor heeft Nico ook kunnen kennis maken met de minder leuke kant van Griekenland: een boete opgelegd door de politie voor het scooteren zonder helm. Dan moet je weten dat niemand een helm draagt en dat er zich soms hele families op die scooter bevinden, zittend, staand, hangend,…. Maar ja, wij reden op een huurscooter en dat hadden ze gezien natuurlijk. Maar met heel Griekenland maar niet met ons hoor: na heel wat gepalaver zijn we doorgereden, met helm en met een papiertje volledig in het Grieks opgesteld dat we gewoon horizontaal hebben geklasseerd zonder ook maar enig gevolg aan te geven.

Na ons verblijf op Kreta konden we direct richting Turkije zeilen, ware het niet dat we half september een afspraak hadden in Marmaris met Kim, Miek en de baby en ook, met Sabine en Ludo (vrienden). De ene zijn er op hotel van 12 tot 19 sept en de andere van 7 tot 14 sept. En blijkt nu toch wel dat Nico’s verjaardag daar net in viel! Dus mikten we om een 5 tal dagen in de haven van Marmaris te liggen. En doordat we daar veel te vroeg zouden aankomen, en we nog geen zin hadden om Griekenland te verlaten, zijn we vanaf Kreta richting Kos (nr het noorden) gegaan. Blijkt dat deze hoek van Griekenland (= de Dodekanesos) de meest winderige is! En wij dachten dat we van de Meltemi af waren! Niks van!

Nog eventjes moeten wachten op Kreta op de juiste dag (en hopen vuile was gedaan!) en toen vertrokken we voor 24u recht naar Tilos (eilandje net naast Rhodos omdat Rhodos niet bezeilbaar was). De hele dag en nacht hebben we supergoed kunnen zeilen en ’s morgens om 9u aangelegd in het haventje. … om terug te schuilen voor de Meltemi….Maar ach…. er was een supermarktje (dat 1x per week werd bevoorraad via de ferry!) en een strandje. En we vonden er ook een hotel met zwembad waar we incognito konden zonnebaden en zwemmen. Niet klagen toch…

Na de 5de dag zijn we vertrokken naar de haven van Kos. Een heel gewone, grote maar superdrukke haven. Na veel gepalaver mochten we uiteindelijk 5 nachten blijven. Ja, soms is het gewoon vol en moet je buiten blijven, weer of geen weer.

We hadden echter een gebroken auto-pilot en zelf de hele tijd sturen zagen we echt niet zitten. Na wat rondvraag vond Nico een metaalbewerker die het probleem kon oplossen. Nogal een geluk want op Kreta hadden we een gebroken, koperen deurscharnier en daar kon niemand ons helpen. Dan hebben we maar helplijn Belgie ingezet. Het desbetreffende scharnier werd meegegeven met een Belgische koppel dat we leerden kennen tijdens de Samaria-hel, tante Marleen bleek in hun buurt te wonen en zij heeft het naar mijn pa gebracht die het heeft laten herstellen. Dochter Kim heeft het ondertussen terug meegebracht in Marmaris. Tja, soms moet men improviseren en een beetje geluk hebben…:-)

Het was onze eerste kennismaking met Kos en we vonden het heel grappig om al die fietsende toeristen en Grieken bezig te zien. Er liggen zelfs fietspaden. Het zijn dan ook vooral Nederlanders die je ziet en hoort. Je kan er zelfs bitterballen eten. Wat we dus ook gedaan hebben….

We hebben er niet gefietst maar terug gescooterd en het eiland verkend en terug “toerist” gespeeld. En onze voorraad bier en wijn ingeslagen want er kwamen mails van mede boaters die al in Turkije waren met de melding dat dit daar allemaal veel duurder was.

We zijn ondertussen een heel stuk verder oostwaarts en al een 4-tal weken in Turkije waarbij we in de baai van Marmaris een heel mooi plekje gevonden hebben aan de enige steiger van een gloednieuw hotelletje (Yota del Mar) en waar we voor een prikje een 10-tal dagen konden blijven waarbij duchtig gebruik werd gemaakt van hun strandje, zonnebedden, zwembad, douches,…. En we onze gasten vele malen hebben ontvangen.

Sabine en Ludo, het was zalig om de dagen met jullie door te brengen. Samen luieren, lezen, zwemmen, winkelen, kapper gaan, roddelen, drinken, eten,…. We hebben ervan genoten! Bedankt ook voor de meegebrachte lectuur en Belgische chocolade! (en daar heeft Nico vooral van genoten J )En zeker en vast dikke mercie om een tijdje jullie fototoestel te mogen gebruiken (aangezien de onze het begeven heeft)

En ook nog eens bedankt voor het fijne ontbijt dat we mochten nuttigen in jullie hotel op de ochtend van jou verjaardag Sabine!

Kim, Miek en Miro: lief dat jullie jullie vakantie in Marmaris hadden gepland zodat we terug even een “familie”leven hadden. Heel erg hebben we genoten van het weerzien en het was leuk te merken dat kleinzoon Miro het heel goed doet en al uitgegroeid is tot een heel lieve, flinke jongen! We hebben genoten!

19 september bleven we terug alleen achter en was iedereen terug naar Belgie vertrokken. We hadden het wel gehad met Marmaris dus hebben we ook de baai achter ons gelaten en na een paar tussen stops liggen we nu in Fethiye. Hier noemt men het “Cowes van Turkije” alhoewel we niet echt een gelijkenis zien buiten enkel het feit dat hier enorm veel gezeild wordt (door vooral Nederlanders die hier tijdens de maanden september en oktober komen vanwege het mooie, niet al te hete weer).

We zijn op een paar zeildagen verwijderd van onze winterhaven ‘Finike’. Maar door het nog steeds mooie weer proberen we nu nog zo lang mogelijk op anker te blijven in de vele talrijke baaitjes hier en de havens te vermijden.

Turkije: wat een verschil met Griekenland!

Het grootste verschil voor ons zeilers is dat Turkije geen eilanden heeft maar wel ontzettend veel mooie baaien met superblauw water. Wel vervelend is dat het hier stikt van de ‘gullits’ (turkse zeilboten) die overdag bijna alle baaitjes innemen met drinkende, zingende, zwemmende toeristen, waarbij de muziek dan ook heel hard staat, om dan ’s avonds terug te vertrekken naar hun havens. Maar dan keert de stilte en rust wel terug en blijven we meestal als enigen achter.

Tja, een ander verschil is natuurlijk dat wij hier geen sappig varkenslapje of een lekker braadworstje vinden voor het diner. Laat staan een lapje spek voor in de omelet! (als ze het al hebben is het dan ook superduur) Maar we krijgen ervoor in de plaats wel heel erg lekker runds-en lamsvlees en heel erg verse vis! Gedaan met de vettige maar o zo lekkere Griekse gyros. Het kan alleen maar positief zijn voor de lijn!

Aan het feit dat we hier elke ochtend om 5u30 (!) gewekt worden door geluiden/gezangen uit de moskee moesten we ook eventjes wennen! Overdag worden we ook nog een aantal malen herinnerd aan het bestaan van hun godsdienst maar na een paar dagen waren we al aan het meekwelen (nu ja, om 5u30 niet, toen zijn we vooral aan het vloeken) en knielden we nog net niet op ons tapijtje richting Mekka J.

Nog een verschil: de Turkse Lira en hun manier van verkopen. Steeds weer moet men onderhandelen en afdingen. Soms leuk maar soms heb je er genoeg van en vertrek je gewoon zonder iets omdat je het gevoel krijgt dat je bedrogen wordt. Tja, gewoon denken: morgen beter en er rustig bij blijven, zo blijf je stressvrij J.

Er is echter wel een zweempje van stress aan boord gekomen sinds we proberen een visum (verblijfsvergunning) voor een jaar te krijgen. Op die manier zijn we niet gebonden aan de 90-dagen regel en kunnen we naar hartelust over en weer reizen. Want het Turkse systeem voorziet dat men maar 90 dagen (in een periode van 180 dagen) in hun land mag blijven. Nu is sinds 15 april dit jaar het 1 en ander veranderd, lees: duurder! Nu blijkt dat het bijna onbetaalbaar geworden is om langere tijd hier te blijven. Dus hebben we beslist om voor 3 maanden naar Belgie terug te keren deze winter. Met als gevolg dat we nu op zoek moeten naar logement voor die periode.

Dus bij deze een oproep!!

Als er iemand een extra bed/huis/appartement voor ons ter beschikking heeft (tegen een vriendenprijsje want de scheepskas raakt anders wel heel erg vlug leeg!) in de periode tussen 21 november en 1 februari, of als iemand nood heeft aan house/cat of dog sitting….laat het ons maar weten!!! Je weet ons wel te vinden via onze blog.

Ondertussen: geniet van de laatste mooie/warme dagen, dat doen wij hier ook.

Hierna nog enkele foto's. Hopelijk heeft mijn huis/boot schrijver deze winter meer inspiratie en volgen enkele sappige en minder sappige verhalen. Ikzelf ga deze winter ook de foto albums bijwerken. Beloofd!













  • Comments(2)//logboek.snow-goose.be/#post85