Logboek

Logboek

Onze avonturen

Op elk artikel kunnen jullie reageren door onder het artikel op "reacties" te klikken...

Bloopers - part 1

RandnieuwsPosted by Nico Mon, January 11, 2016 15:03:25
Ooit al met de auto achteruit van de oprit gereden waarbij je het fietsje van zoon of dochter tot containerparkvoer herleidde? Of dacht je, toen je van jou eigen kat een nieuw model frisbee had gemaakt, dat ze een nieuwe verkeersdrempel in je straat hadden aangelegd? Of bespeurde je nattigheid toen je die al jaren scheefstaande brievenbus eindelijk deftig in de grond had gebetoneerd maar naderhand vaststelde dat ze achterstevoren stond? Tja … wel zo’n domme dingen komen wij uiteraard niet tegen. Wel andere …

Een “mazoetje”

Onze dieselmotor heeft nu en dan dorst. Om bij te tanken rijden er in de meeste havens mannetjes rond met kleine tankwagentjes met lange slangen (de tankwagentjes wel te verstaan). Op eilanden waar we die luxe niet hebben moeten we soms een calvarietocht ondernemen om ons groene 20 liter dieselvatje aan één of ander tankstation te vullen. Eens terug op ons scheepje gieten we deze dan uiteraard leeg in onze dieseltank. Maar we hebben ook benzine aan boord voor de motor van onze bijboot Flipper. Dit vatje heeft een feloranje kleur zodat vergissen onmogelijk lijkt. Een acute kleurenblindheid, een plots hersenfalen of een oververmoeide(?) schipper, we zullen het nooit weten, zorgde er voor dat ik mezelf plots de dieseltank zag vullen met … jawel benzine! Miljaar, miljaar!

Het was alsof mijn zesde zintuig na enkele liters het onheil besefte en mij deed rondzien of niemand die flater had opgemerkt. Minuten later zat ik, bevend van schrik voor onherstelbaar aangerichte schade, te googelen naar de consequenties van mijn blunder. Maanden later, vandaag dus, heb ik de indruk dat de motor nog soepeler draait dan voorheen. Of hoe een blunder een tip werd!

Aanlengen met water aub.

Zelfde dieseltank, ander eiland, andere dag, andere blunder.

Opnieuw was ik aan het voyageren tussen tankstation en ons scheepje om de dieseltank te vullen per 20 liter. De verlossing kwam van mijn buurman die zo’n lilliputter tankwagentje had gevonden om hem twee uur later van de broodnodige brandstof te voorzien. Bij een straalblauwe hemel draaide ik de tankdop op de boot halfdicht en sleepte me naar de comfortabele fauteuils van de dichtstbijzijnde bar om in afwachting van de levering een beetje te internetten. Het computerscherm verdoezelde blijkbaar de aankomende zwarte wolkenmassa en de daarin nestelende watervallen van regen. Toen ik twee uur later opkeek en constateerde dat ikzelf en ons scheepje de regendouche eens te meer hadden overleefd (mijn eega was in een winkelcentrum waar het soldenprijzen regende…), slenterde ik niets vermoedend terug naar ons dobberend huisje. Het was alsof ze bleekwater kiepten over mijn bruingebrande en relaxte zeilerskop toen ik besefte dat ik de dieseldop maar half had gesloten. Tonnen regensop waren langs, rond, over en waarschijnlijk in de halfgesloten opening gestroomd! Miljaar, miljaar!

Voor minuscule waterdruppels hebben we wel een water scheidingsfilter, maar deze is belachelijk te klein voor apocalyptische hoeveelheden regenwater. Enfin, sindsdien motoren we op een cocktail van water en diesel. Of was de dop dan toch net genoeg gesloten … ?

De “plons” van de zwaartekracht

Een “plons” kan veel betekenen. Het kan betekenen dat mijn zeilmaatje bij 30 graden overboord springt om af te koelen in 29 graden warm water; het kan duiden op een vliegende vis die zo probeert om zichzelf te schrappen van de spijskaart van zijn grotere soortgenoot; het kan wijzen op kamikaze gevogelte die zich ergens vanuit de stratosfeer te pletter laten vallen in het water, in de hoop een maaltijd te vangen en geen ronddrijvend stuk hout (Ai!); het kan “Plons” DE kikker zijn… Maar het kan ook, en je raadt het al, iets veel noodlottiger betekenen : de plons van een bos … sleutels. Pffft. Neen, niet meer terug te vinden, al zijn we duikers en hebben we twee dagen lang een Search and Rescue georganiseerd… zonder resultaat. Gesloten dat fietsslot, gesloten ons antidiefstal-bijboot-motor-slot, gesloten ons zodiac-ijzerdraad-slot, …en daar gaat het laatste stukje Delvaux (sleutelhanger) van Sonja. Miljaar, miljaar!

Ja, ja horen we jullie al zeggen, een simpele kurk had de sleutels wel drijvende gehouden. Weten we intussen natuurlijk wel, maar wat met de “plons” van roeiriemen die ook overboord gegaan zijn… ?

Eureka!

Dan hadden we een helder moment! We vervingen alle sloten door cijfersloten. Geen sleutels meer, dus ook geen kans meer op een “plons”.

Op het eerste gezicht een perfecte oplossing, ware het niet dat er toch minstens twee nadelen aan zijn. Dedju. Komen we ‘s avonds laat thuis, wat natuurlijk niet zo veel gebeurt J, dan is het pikdonker en zien we de cijfertjes natuurlijk niet! Wreed ambetant nietwaar. Dus hangen we er een zaklampje naast die het natuurlijk begeeft net wanneer je ze nodig hebt. Een tweede groter nadeel is de cijfercode vergeten… Zo heb ik dagen na elkaar de correcte 4-cijferige combinatie tussen 0001 en 9999 gezocht… Miljaar, miljaar!

Where were you when the lights went out in …. ?

Een plezierige tijd. Tijd om de kerstboom te zetten, pakjes te kopen, gluhwein te drinken en … kerstlichtjes op te hangen. Sonja had onze kajuit een mooie en gezellige sfeer gegeven en ter afronding had ze de kerstlichtjes rond om rond opgehangen. Le moment suprême : stekker in stopcontact, een plof, een steekvlam en … alle lichten, ik bedoel dan ALLE lichten op alle pontons, kades, winkels en kantoren in de hele haven gingen uit! Miljaar, miljaar!

Ik : ‘wat heb je nu weer gedaan?’

Zij : ‘niets, niets, gewoon de stekker proberen in te steken’

Ik : ‘hoe bedoel je ‘proberen’ in te steken?’

Zij : ‘ awel zo van achter ‘t hoekje de stekker op de tast in die gaatjes proberen te steken’

Ik : ‘da kan toch nie da alles uitvalt. Onze verliesstroomschakelaar ja, en misschien ook die op onze elektriciteitspaal, maar toch niet de ganse haven!’

Dat kan dus wel!

Nà enig denkwerk (wat pijn doet en steeds langer duurt) zag ik de oorzaak : een foutje in de constructie van onze Amerikaanse (of Duitse) stopcontacten aan boord, want je kan door de stekker scheef te houden (lees “van achter ‘t hoekje”) stroom steken op de terre (aarding)!

Een half uurtje later zagen we terug het licht maar bleven onze kerstlichtjes voorlopig uit…

De avond nadien waren wij uitgenodigd op een andere boot voor een drink, toen de kok vloekend vertelde dat hij de avond voordien een schotel in de oven had staan, toen plots alle elektriciteit uitviel. Miljaar, miljaar! Wij zwegen als vermoord ….

Wordt vervolgd met bloopers over huisdiertjes, een zéér speciale ovenschotel, ‘t is zwart en ‘t zegt “tjeng boem”, haast en spoed en “waar zou dit voor dienen ?”

Intussen zitten we nà 3 weken België te wachten op onze Ryanair vlucht naar Sicilië.

See you terug in maart !



  • Comments(6)//logboek.snow-goose.be/#post100