Logboek

Logboek

Onze avonturen

Op elk artikel kunnen jullie reageren door onder het artikel op "reacties" te klikken...

Toeval of niet ....

Zuid SpanjePosted by Nico Fri, November 23, 2012 20:29:06

Geloof jij in toevalligheden, het lot of noodlot, voorbestemdheid, of nog van die mysterieuze gebeurtenissen die je gedurende je leven zo nu en dan eens tegenkomt ? Of ben jij het nuchtere type dat voor alles een volkomen plausibele uitleg klaar heeft en zo misschien de dromen of fantasieën van anderen terugbrengt tot bijna wiskundige logica ? Als ik me goed herinner bevatte het vak wiskunde op school een sectie kansberekening. Daar kregen we oefeningen in de trend van “hoe groot is de kans dat we de lotto winnen” of “hoe groot is de kans dat er in een groep mensen 2 mensen dezelfde verjaardag hebben”. Of het nu met kansberekening dan wel met toeval te maken heeft weet ik niet echt, maar feit is dat we toch een sterk staaltje van dit thema meegemaakt hebben.

Sevilla: een “to see” voor we de stad bezochten, promoveerde naar een “must see” nà ons bezoek. Een city-trip meer dan waard, had men ons verteld. Dus namen we vakantie tijdens onze vakantie (?), huurden een Toyota Yaris en tuften het voor ons onbekende Spaanse binnenland in. In Parijs hadden we ooit eens uren rondgereden op zoek naar een hotel (lees “betaalbaar”), waaruit we dus lessen hadden geleerd en dus nu op voorhand een hotel hadden geboekt midden het centrum van deze levendige stad. Een hotel zonder parking wel te verstaan. Diegene die mij kennen weten dat ik een afkeer heb om veel geld neer te dokken voor stalling van onze vierwieler. Sonja afgezet en toch een uurtje nodig gehad om terug op de drempel van ons hotel, AbaNico (what’s in a name ?), te staan. Beetje verkeerd gelopen… kan iedereen gebeuren. Dit terzijde….

’s Avonds de stad in op zoek naar haar wereldbekende kathedraal. Geen klein gevalleke hoor : in volume de grootste van de wereld, zelfs groter dan de heilige vader der kerken St. Pieters in Rome! Awel, mijn intern kompas lag volledig in de knoop met de papieren kaart die wij mee gegriffeld hadden in het hotel. Zoeken dat wij gedaan hebben, je houdt het niet voor mogelijk : straat in, straat uit, hier een steegje, daar een ander steegje (of was het dezelfde als daar straks ?), links, rechts, rechts, averechts, zelfs nà een half uur op hetzelfde punt uitgekomen… pfff. Ik voelde me net zoals die keer dat we met de kids ergens in de Ardennen op kompas gingen stappen, en we uren de verkeerde beek volgden … Maar: aan alle lijden kwam een einde : nà 7 tapasbars, 5 volksraadplegingen, 3 kaartaankopen (waarbij ik eindelijk doorhad dat het noorden blijkbaar niet altijd bovenaan staat!), daar stond ze dan! De kathedraal der kathedralen! Nu we haar hadden gevonden en ze morgen waarschijnlijk wel nog op dezelfde plaats zou staan, zou het een koud kunstje moeten zijn om haar terug te vinden… als we de weg naar ons hotelletje nog konden terugvinden natuurlijk. Met broodkruimels had ik 3 grote broden nodig gehad om het afgelegde traject terug te vinden, achterwaarts stappen leek te idioot, dus tja… sukkelen hé. Tweede keer dat we dus verloren liepen, maar geen nood : Abanico had een portier die blijkbaar nooit slaapt … Maar dit terzijde…

“De morgenstond heeft goud in de mond” dus ’s morgens vroeg rond 9u30 (?), wij naar beneden om net het ontbijt nog te halen. En daar … geraakten wij aan de praat met onze “lot”genoten Rudi en Geertrui uit Antwerpen. Zij waren eventjes het koude en natte België ontvlucht, in Malaga neergestreken, om zoals ondergetekenden, het Sevilliaanse leven te ontdekken. Een uurtje of zo later startte hun ontdekkingsreis door Sevilla en vonden wij verbazingwekkend vlug ons kerkje. Na een bezoek aan het grootste altaar ter wereld (!), het graf van onze voorganger Christopher Columbus, de Moorse minaret La Giralda en het Alcázar (zie onze foto’s), hadden wij genoeg cultuur opgedaan voor een half jaar geschiedenisles, en werd het tijd voor tapas en vino tinto! En zo doolden wij van bar naar bar om uiteindelijk neer te strijken in taberna Coloniales ergens in de nabijheid van de corrida. Door het beperkt aantal tafeltjes, allen bezet natuurlijk, namen wij plaats op krukken aan de bar en bestelden een aantal kleine tapas en een flesje wijn. Toen ik net aan Sonja zei dat hier verdacht veel kelners rondliepen, werd pal voor onze neus een bord gezet. “Waiting list” prijkte helemaal bovenaan. Dat is iets nieuws… Wij hadden het vermoeden dat deze taberna zo goed draaide dat men blijkbaar moet wachten voor een plaatsje. Wij zaten hier op ons gemak aan de toog maar toen nà 10 minuutjes de één na de ander zijn naam op het bord schreef, begonnen wij ons toch ongemakkelijk te voelen en vroegen de barman om uitleg. Blijkbaar was het restaurant eigenlijk op het eerste en tweede verdiep, dat erg in trek was. Het zou wel tof zijn mocht onze naam ook op dat bord staan. Dus … nà een halfuurtje, er stonden toen al zo’n 30-40 mensen te wachten, werden de namen luidop geroepen en mochten we naar boven, waar we lekkere en zeker betaalbare raciones aten. Maar ook dit terzijde…

Had ik maar nooit die kortere weg genomen, want voor we het goed en wel beseften waren we … voor de derde keer verdwaald! Tja in de nacht ziet alles er veel zwarter uit hé, en die Spanjaarden zijn zo slecht in het maken van plannetjes hoor, én ze vergeten nogal eens de straatnamen op de huizen te plaatsen … allemaal uitvluchten natuurlijk. En toch kon het hotel niet veraf meer zijn. Dedju dedju. En net toen we op een piepklein pleintje stonden met vijf (!) weglopende donkere straten, komt daar op hun dooie gemakjes de Rudi en Geertrui aangeslufferd. Zo zie je als de nood het hoogst is, is de redding in de vorm van een hand-gps nabij. Alhoewel ik de indruk kreeg dat zelfs de gps het moelijk had, stonden wij geen minuut later voor onze slaapplaats. Voor de hoteldeur ging het relaas van de dag van mond naar oor om plots te verstommen van verbazing!

Als ik je nu vraag wat de kans is dat 2 wildvreemde koppels elkaar in een wildvreemde stad als Sevilla tegen het lijf lopen, net toen wij er nood aan hadden om de weg terug te vinden, of als ik je vertel dat dezelfde koppels de dag nadien in een andere stad Cordoba in hetzelfde hotel overnachten, of nog dat zonder afspraken te maken wij hen zagen zitten in één van de vele restaurantjes in Cordoba, dan begrijp je vast en zeker wel hoe onze mond open viel van verbazing toen Rudi zei “tussen de duizenden toffe restaurantjes in Sevilla hebben we een enig mooi restaurantje gevonden helemaal aan de andere kant van de stad, waar onze naam vreemd genoeg op een “waiting list” werd gezet ….. !!!!!

Is dit toeval ? Is dit een omen, een teken, een voorbode van iets of niets, of is dit het lot ? Misschien komt hier nog een vervolg op ? Of misschien zoeken wij het te ver en zijn we het slachtoffer geworden van een uitleg die nog niet genoemd werd : stalking ! Maar, even terzijde, daar zal ons koppel wel op antwoorden…

  • Comments(2)//logboek.snow-goose.be/#post48