Logboek

Logboek

Onze avonturen

Op elk artikel kunnen jullie reageren door onder het artikel op "reacties" te klikken...

De Balearen in enkele woorden

Zuid SpanjePosted by Nico Sat, June 15, 2013 21:05:58

Een aantal stadsbezoeken, tientallen baaien, een zeilregatta en een gebroken teen verder, liggen we intussen in de Real Club Nautico in het wondermooie Barcelona. Het was een tijdje geleden dat we jullie nog een update stuurden van onze belevenissen, maar het is alsof de dagen hier steeds maar korter worden (of slapen we misschien langer J). Als wij het goed voorhebben eindigde ons vorig verhaal op Ibiza klaar om de oversteek naar Mallorca te maken. Wel die oversteek kan tellen : voor de tweede keer sinds ons vertrek zijn we letterlijk in zwaar weer verzeild. Niets leek dit aan te kondigen : stralend weer, vlakke zee, bijna windstil, rustige weersvoorspelling (die naar ons inziens nooit klopt!), dus genieten maar. Tot we plots aan de horizon een vreemde, zwarte, kolossale, hongerige wolkenband zagen verschijnen. Als twee experts onmiddellijk ons weerboekje erbij genomen om te zien wat voor onheil dit gedrocht ons brengen zou. We hadden nog net de tijd om 2 reven te steken (=grootzeiloppervlak kleiner maken), onze genua (voorzeil) weg te rollen en ons kotterzeiltje (soort klein stormzeil) te hijsen toen de Apocalyps losbarstte. Zes uur lang ploeterden wij ons mijl na mijl richting Palma de Mallorca in wind die we onder controle hadden, maar golven die het precies op ons gemunt hadden. Om aan te geven hoe de zee te keer ging : van al dat water rondom mij moest ik natuurlijk dringend plassen. Als kapitein verlaat ik in zo’n potpourri niet graag mijn stuur. Plassen aan de hoge kant lukt natuurlijk niet, de wind komt immers van die kant … Plassen aan de lage kant was bangelijk steil, met kans, alhoewel ik aangelijnd was, om overboord te tuimelen. Ik had dan ook geen keus om … neen, niet in mijn broek, maar in de loosgaten van onze kuip pipi te doen…. En dat ik opgelucht was, net als het heelhuids aankomen in Palma, hoef ik niet te vertellen!

We hadden het op tijd gehaald, onze afspraak met Annick en Marnix, waarvan deze laatste aan boord van de Antilope, deelnemer was aan de Gaastra Palma Vela, een zeilwedstrijd over een vijftal dagen. Een kleine week voelden we ons precies VIP’s want we hadden overal toegang toe, en werden meerdere keren uitgenodigd om de goede klassering van de Antilope te vieren met spijs en drank. Een tweede plaats was uiteindelijk het resultaat van een, voor ons, unieke belevenis.

Toen alle boten uiteindelijk naar hun volgende wedstrijdplaats vertrokken waren, vertrokken ook wij: niet met de Snow Goose maar met Ryan Air richting België. Een communie van Lisa (dochtertje van mijn broer), twee dopen van Sil en Sem (onze kleinkinderen), een housewarming van Carine en Franky, bezoek aan familie en een spetterend optreden van Beyoncé (geboekt vanuit Benalmadena!) in het Sportpaleis van Antwerpen, zorgden opnieuw voor een véél te korte vakantieweek…

Daags na onze terugkeer aan boord werd onze ankerlier volledig hersteld door een plaatselijke technieker terug vooraan op de boeg op haar plaats gezet. Mijn vruchteloze pogingen om het ding te demonteren en zelf te herstellen leidden tot veel gezweet, gevloek en uiteindelijk tot een telefoonnummer in de gouden gids …

We waren immers van plan om nà ons vertrek uit Palma wegens de alarmerende havenprijzen, zoveel mogelijk op ons eigen anker te liggen. Uiteraard gratis maar hier heb je wel een goed werkende ankerlier voor nodig, nietwaar? Toch eerst nog aan autootje gehuurd om Valdemosa, Port de Soller, Sa Calobra en het Tramuntanagebergte te bezoeken. Vanaf 20 mei begon een episode van ankeren in kleine baaien (Cala’s), nu en dan binnenlopen van haventjes, kortom gewoon genieten van de natuur, snorkelen, duiken, en ervaring opdoen in ankerpraktijken. Het was tijdens één van die manoeuvers dat ik een hartverscheurende keuze moest maken : ofwel een vinger kwijt, ofwel mijn teen gebroken! Sonja’s plezier indachtig zijnde koos ik voor het laatste zodat ik nu al een paar weken met een gebroken teen rondhuppel…

We varen soms juweeltjes van baaien binnen, blijven er één of twee nachten, en hoppen dan verder naar de volgende baai. Soms bleven we ook langer liggen zoals in Porto Cristo, waar we een kleine week in de zéér beschutte baai net naast de haven dobberden. We hielden ons dan bezig met fietsen, wandelen, boodschappen doe, een bezoek aan de grotten van Drach, en mijn laatste bezigheidstherapie : ons onderwaterschip kuisen… langkieler zeg je … pffff. Lukt wel hoor, maar is berelastig. ’s Avonds bekeken we op DVD’s (meegebracht uit België) de Vlaamse series “Dubbel leven” en “Code 37”. Mocht iemand jaargang 3 van deze laatste hebben : reuze welkom !

Uiteindelijk begon het tijd te worden om naar Barcelona te vertrekken, maar ergens nà één of andere kaap gerond te hebben, besloten we ook om Menorca een bezoekje te brengen. We stuurden dus stuurboord uit en nà een klein dagje zeilen tussen ontelbare kwallen, scholen dolfijnen en tonijnen, meerden we aan in Ciutadella, een zéér mooi en gezellig stadje. Geen beter middel om het achterland en de kustlijn een beetje te verkennen dan een fiets, dus de volgende dag zonder echte kaart noch plan, onze stalen rossen opgetuigd en weg waren we. Zalig weertje om tussen ommuurde velden te flaneren op weg naar nergens. De weg bracht ons uiteindelijk naar een vuurtoren waar we beslisten om het kustpad terug te volgen. Blijkbaar een vergissing want alhoewel dit als fietsroute aangeduid stond, zouden zelfs volleerde mountainbikers hier moeten afstappen. Resultaat : een “wandeling” met de fiets van nog zo’n 3 uur… Wat we onthouden van Menorca : prachtig helder water maar bijna alle baaien zijn vanaf juni afgesloten met gele zwemboeien zodat er zeer weinig mogelijkheden zijn om te ankeren. De derde dag waren wij dus al zéér rustig terug richting Mallorca, Alcudia aan het zeilen. Met enkele andere boten lagen wij net voor de haven op anker toen we in de voormiddag van de derde dag losgeslagen werden van ons anker ! Daags voordien blies de wind constant met 30-35 knopen om uiteindelijk haar laatste offensief in te zetten en die ochtend als overwinnaar uit de strijd te komen. Gelukkig waren we aan boord en gebeurde dit niet tijdens de nacht. We namen geen risico’s en gingen over naar plan B : haven binnen! Nà de gebruikelijke boodschappen en bezoek aan het stadje, vatten we de 24-uren overtocht naar Barcelona aan op 10 juni. De weersvoorspelling bleek weeral eens niet te kloppen : windrichting noch windsterkte bleken correct. We lieten het niet aan ons hart komen en al motor-zeilend dreven we richting vasteland, tot we plots in de verte spuitende fonteinen zagen: walvissen kruisten onze boeg! Ons filmpje zal dit hopelijk bevestigen (volgt nog). Later ook veel dolfijnen gezien en nà een prachtige zonsopkomst meerden we moe maar voldaan aan in een parel van een hoofdstad van Catalunia : Barcelona !

Parc Güell, Sagrada Familia, haar stranden, Montjuïc (waar de Olympische Spelen van 1992 plaatsvonden), Plaça d’Espanya, Palau Nacional Museu d’Art, Barcelonetta, een muziekfestival, sangria, tapa’s EN een tof bezoek van Romain en Christine vulden onze dagen hier.

We hebben het beiden moeilijk om deze prachtige stad te verlaten. Het is 20u30, de Snow Goose ligt pal in het centrum met zicht op het machtige monument van Christopher Columbus en het begin van de Ramblas, we zitten in de kuip in badpak in zo’n 28 graden, op het fornuis staan visjes te bakken, witte wijn doet de rest. Het is zaterdagavond, de stad leeft, slaapt nooit. Straks gaan we nog even een wandeling maken: twee Belgen blijven dromen in een droom van een stad ….

  • Comments(0)//logboek.snow-goose.be/#post61