Logboek

Logboek

Onze avonturen

Op elk artikel kunnen jullie reageren door onder het artikel op "reacties" te klikken...

Ik ging eens naar de ... kapper

TurkijePosted by Nico Mon, October 27, 2014 12:28:22

Turkije. Land van de moskeeën, luid kwelende muezzins, kleurrijke bazaars, dolmussen, durums, maar ook land van de ontelbare kappers, berbers genoemd. Nà maandenlang rond te dobberen tussen de Griekse eilanden, waarvan ik later wel één en ander zal neerpennen, leek het tijd om deze tot toeristische attractie verheven barbiers een bezoekje te brengen. Niet dat het mijn idee was natuurlijk (ik heb immers mijn privé kapster mee aan boord), maar onder lichtelijke dwang van op bezoek zijnde vrienden (Sabine en Ludo) die natuurlijk samen zweerden met mijn bedgenote, kon ik in Marmaris niet weerstaan aan een uiterst vriendelijke kerel en twee paar uiterst verleidelijke vrouwelijke, maar ook naar spektakel verlangende ogen.

Vijftien Turkse lira zou het mij kosten. Zo’n vijf euro is op vandaag inderdaad een “batje” zoals wij, West Vlamingen, dit noemen. Ik was enige klant en had drie kappers, waarvan blijkbaar één in opleiding was (zouden leercontracten daar ook bestaan?), tot mijn beschikking. Luxe!

Het begon allemaal, zoals zoveel uitspattingen, héél onschuldig, alhoewel… Ik moest me uitkleden! Akkoord, niet helemaal natuurlijk, hiervoor was ik aan het verkeerde adres, maar gewoon mijn t-shirt uitdoen. Daar zit je dan in je blote torso naar jezelf te kijken… Om het toch een beetje deftig te houden kreeg ik gelukkig een echt valse Burberry schort voorgebonden.

De meter liep, het werk kon beginnen. Beetje knippen hier, beetje knippen daar, vooraan, in de nek achteraan, opzij rond beide oren, tot onze vriend doorhad dat er bovenaan niet veel te knippen viel omdat er simpelweg niets meer groeit…

Dus over naar plan B zag ik hem denken. ‘You could need a good shave’ hoorde ik hem eerder bevestigen dan vragen. Twee letters later (‘OK’) en zeker vijf minuten lang, was hij als een stukadoor die aan het pleisteren slaat, mijn zo spaarzaam gebruinde façade aan het inkwasten met massa’s witte scheerzeep. Ordinaire scheermesjes zijn hier taboe, dus toverde hij plots zo’n open scheermes (shavette) uit zijn borstzak te voorschijn en zwengelde het moordwapen uiterst behendig maar ook uiterst dichtbij mijn angstige ogen en neus. ‘Oef, hij had het nog gedaan’ gutste bij z’n eerste schaafbeurt als een geruststellende gedachte door mijn gemartelde hersenen. Snel, maar toch minutieus, voelde ik het lemmet van boven naar beneden over mijn teer velletje glijden. Eén kilogram schuim en vijf gram stoppels later, begon hij opnieuw aan zijn plaasterwerk, precies om de fijne scheurtjes en gaatjes in mijn smoel nog op te vullen. En even vlug en nauwkeurig kwam ook deze tweede beurt aan zijn einde.

Klaar is Kees dacht ik nog, maar toen kwam Marie, neen, Sonja en Sabine binnen. De show moest nog beginnen! Knippen en scheren overleefd. Ik wist echt niet wat die gast nog van plan was met mij. Ergens achter mij viel het woordje ‘ontharen’. Oksels ? Mijn drie borstharen? Lager??? Nog lager ? Mijn ex-voetbalkuiten ? Njet. De haren in mijn welriekend neusorgaan! Ik haat het: met zo’n elektrisch vibrerend ding in mijn neus gaan, kriebelen dat dat doet en dan met elke snok één haartje uittrekken. Neen, niets voor mij. Alsof onze vriend mijn vrees kon lezen, begon hij met een uiterst zachte borstel een groen, nogal heet brouwsel op, rond en in mijn neus te smeren. Onnozel en een uiterst lachwekkend zicht natuurlijk.

De intussen dichter geschoven dames zag en hoorde ik huilen van het lachen. Fototoestellen zag ik flitsen. Voorbijgangers hielden halt om deze vreemde man met groene neus te aanschouwen.

Gelach langs alle kanten ging plots over naar luid geschater langs nog meer kanten, want terwijl ik daar op voltrekking van het vonnis zat te wachten, voelde ik plots een steekvlam vlak bij mijn oor! Mijn vriend, die ik nu meer mijn vijand noemde, kon blijkbaar niet genoeg krijgen van mij, en vond er niet beter op dan de haartjes in mijn oren weg te schroeien met een brandende fakkel! Ik wist zelfs niet dat daar haren groeiden! Als een vuurspuwer danste hij rond me en probeerde de schroeiplekken te minimaliseren…

Toen ik terug afgekoeld was en de omstanders terug konden ademen in plaats van lachen, keek de vijand mij recht in de ogen, sprak als afleiding zijn Turkse, onverstaanbare toverspreuk, en trok met een krachtige ruk de groene smurrie van mijn neus. Het voelde alsof alles weg was, inclusief mijn neus, maar een blik in de spiegel concludeerde anders: ze stond er nog. Nu wel vrij van haren, zwarte punten, mee-eters en nog van die toestanden in en rond mijn neus, maar ik kon me niet van de indruk ontdoen dat daar binnenin meer foetsie was dan dat de bedoeling was.

Opgelet ! De volgende foto is niet bedoeld voor gevoelige kijkers !

Enfin, na dit neuswaxen en fakirgedoe met mijn oren was ik al halfweg gekomen met mij terug aan te kleden, toen mijn radicale moslimbroeder de dames overtuigend maar volledig overbodig kon wijsmaken dat de huid van mijn glad gepolijste neus te fel contrasteerde met de rest van mijn Vlaamse smikkel, zodat een volledige gezichtsbehandeling ECHT nodig was! Wat kon ik doen ? Juist, niets dus en gewoon toegeven aan de Almachtige.

Groen was blijkbaar zijn lievelingskleur want nu smeerde hij uit een ander potje een soort slecht riekende spinaziekleurige smurrie over alles wat nog restte van mijn oude ik. Dat goedje rook eerder naar formaline, het brouwsel dat ze gebruiken om de doden mee te balsemen… Blijkbaar noemen wij dit beschaafder een maskertje leggen of peeling (mijn kl..). Onbetaalbaar hilarisch natuurlijk : nu zat ik daar nog steeds halfnaakt, aanschouwd door langs slenterende toeristen als één of andere etalagepop, met een smikkel net als een stik jaloerse Hulk, wachtend tot mijn ‘maskertje’ droog was.

Een kwartiertje later, die opgevuld werd met het, geloof het of niet, trekken van mijn wenkbrauwen, waarbij het leek alsof onze Turkse artiest die haartjes met zijn tanden uittrok in plaats van met een soort operatie-naaigaren, pelde hij alles er met een beetje geluk mooi terug af. Om de vuile randjes en resten weg te werken, mocht ik dan voorovergebogen met mijn hoofd over een wastafel hangen, waarbij mijn gezicht gewassen werd. Onze kameraad kon mij natuurlijk onmogelijk laten gaan zonder ook mijn overgebleven haar te wassen, en na twee shampoobeurten, een föhnbeurt, en veel geklets op mijn bolle wangetjes met zéér irriterende en dan zalvende aftershave, was het eindelijk zover.

‘Haja ilal-salah’ klonk als een zegen door de luidsprekers van de minaret. Tijd om te gaan dus. T-shirt terug aan, en oeps… nog betalen natuurlijk. Juist, daar stond ik dan met mijn belachelijke vijftien turkse liras. Heel de één uur durende show, kostte mij, na afdingen natuurlijk, uiteindelijk zo’n 17 euro, inclusief de Turkse thee tussendoor. Conclusie. Het zijn commerçanten die Turken, maar wel vriendelijke…

Volgende keer zal het mijn beurt zijn om te lachen en foto’s te nemen van mijn teerbeminde want.. we gaan buikdanseressen gaan kijken, en dát zullen jullie met veel meer plezier bekijken !



  • Comments(3)//logboek.snow-goose.be/#post89